15 lutego - Charakter: natura

„Dobre imię jest cenniejsze od wielkiego bogactwa, a szacunek - od srebra i złota. Bogaty i biedak są sobie bliscy, Pan stworzył jednego i drugiego. Rozważny dostrzega zło i chowa się przed nim, niedoświadczeni zaś idą przed siebie i ponoszą szkodę. Owocem pokory jest bojaźń Pana, bogactwo, chwała i życie. Na drodze bezbożnego są ciernie i sidła, kto czuwa nad swym życiem, omija je z daleka. Ucz dziecko właściwego postępowania, a nawet w starości nie zejdzie z dobrej drogi" (Prz 22,1-6).

1. Jest to główna inklinacja kierująca człowiekiem; znak, który odróżnia go od innych ludzi; zawiera przede wszystkim cechy społeczne, sposób, w jaki człowiek wyraża się i zachowuje w relacjach międzyludzkich.

Dobry charakter jest błogosławieństwem; charakter zły jest utrapieniem. Osoba o dobrym charakterze jest szczera, otwarta, lubiana, usłużna, nie myśli o sobie, prosta, otwarta, odznacza się jasnym i spokojnym spojrzeniem; we wszystkich swoich postawach i czynach stara się być taktowna. Budzi życzliwość, rozsiewa wokół siebie szczęście, pociesza serca: nikt w jej towarzystwie nie czuje się źle przykro; jest ciągle poszukiwana tak jak ulga w godzinach bólu. Wszyscy mają do niej zaufanie.

Osoba o złym charakterze podobna jest do smętnego pochmurnego dnia, budzi strach; często wypowiada podstępne czy podszyte nienawiścią słowa. Jej dusza nie wie, co to pokój. Daje się ponieść niezdrowym ambicjom, zazdrości, przewrażliwieniu. Jest zdominowana przez różne żądze, z łatwością wyrywają się jej słowa ostre, uszczypliwe, raniące, sarkastyczne; posługuje się również twardymi, często brutalnymi metodami. Rzadko spotykają ją chwile szczęścia; często spada na nią wiele burz. Wszyscy odsuwają się od takich charakterów, czasem im współczują albo usiłują ich znosić, traktując jak nieuniknione nieszczęście.