Abp Gocłowski do abp. Głódzia: jesteśmy z Tobą zawsze (dokumentacja)

Jesteśmy z Tobą zawsze, ale w sposób szczególny dzisiaj, po wydarzeniach ostatnich dni - zapewnił abp. Sławoja Leszka Głódzia w imieniu gdańskiego duchowieństwa abp Tadeusz Gocłowski. Wczoraj w katedrze oliwskiej dziękował mu za jego posługę i podkreślał znaczenie więzi między biskupem a kapłanami. Przyznał też, że „z nami, z kapłanami jest różnie”.

Poniżej publikujemy pełny tekst wystąpienia abp Gocłowskiego:

Słowo Księdza Arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego
w Wielki Czwartek 28 marca 2013 r. na Mszy Krzyżma Świętego

Zgromadziliśmy się w całej rodzinie kapłańskiej wokół swojego biskupa, by złożyć mu życzenia. Wypowiedzieli je przed chwilą kapłani, klerycy, siostry zakonne, świeccy wierni, serdecznie i gorąco. Do tych życzeń pragniemy dołączyć zapewnienie, Drogi Arcypasterzu, że jesteśmy z Tobą zawsze, ale w sposób szczególny dzisiaj, po wydarzeniach ostatnich dni.

Przed dwoma dniami byłem u Ciebie w Twoim domu. Rozmawialiśmy długo, po bratersku i przyjacielsku. Wydawało mi się wówczas, że jesteś nieco osamotniony. Ale to nie jest prawda. Jesteśmy z Tobą, czemu daliśmy wyraz przed chwilą, składając Ci najlepsze życzenia. Dziękujemy Ci za Twoje słowa, które przed chwilą odczytał Ksiądz Infułat Wikariusz Generalny, a które skierowałeś do nas, do Kościoła Gdańskiego, do całego społeczeństwa, słowa z którymi się w pełni utożsamiamy i za które dziękujemy.

Drogi Księże Arcybiskupie,
Dzisiaj Wielki Czwartek, wspomnienie tamtego zbawczego wydarzenia historycznego, które miało miejsce w tamtym Wieczerniku. Ewangelista Łukasz (22,15) mówi, że Chrystus bardzo pragnął tego spotkania. My też oczekujemy na to spotkanie dorocznie, jednak to dzisiejsze spotkanie jest nam szczególnie potrzebne. Chcemy podziękować Tobie Księże Arcybiskupie za to, co robisz w naszej codzienności. Jesteś Pasterzem, jesteś Ojcem.

Sięgam myślą do Wieczernika. Chrystus tęsknił za tym wieczorem, za tym spotkaniem w Wieczerniku. A przecież On wiedział, co się będzie działo w czasie paschalnej uczty. On doskonale wiedział, jakie słabości zaprezentują ci, których On wybrał. Nie mówię o tym tragicznym przykładzie; ten zostawmy. Ale pomyślmy o Piotrze. On, który miał być namiestnikiem, nawet zapewnił, że gotów jest życie oddać za Mistrza (por. J 13,27). A niedługo później zaparł się Go trzy razy. A Tomasz nie chciał wierzyć, że Zmartwychwstały zjawił się wśród nich.

Z nami, z kapłanami jest różnie. I Ty doskonale wiesz, Księże Arcybiskupie. Bo kierujesz tą diecezją jako trzecią po Polowej, po Warszawsko-Praskiej, a teraz Gdańskiej. Nie pamiętam, ilu wyświęciłeś kapłanów. Ja w ciągu 30 lat biskupstwa wyświęciłem przeszło 300. I wiemy doskonale, że miłość do kapłana jest potrzebą i radością biskupiego serca, bo nie byłoby Eucharystii bez kapłana. Nie byłoby Miłosierdzia Bożego bez jego pracy w konfesjonale. Ale nie byłoby też kapłana bez biskupa. Dlatego ta więź między biskupem a kapłanami jest ogromna.

Drogi Księże Arcybiskupie,
Ty wiesz, że w tym Wieczerniku, w tamten wieczór, mimo tamtych dramatycznych zajść, Chrystus „wstał od wieczerzy i złożył szaty” (J 13,4), klękał i umywał nogi Apostołom. Biskup i kapłan - jesteśmy tylko ludźmi. Nie jesteśmy aniołami. Dlatego tak przejmująco napisałeś w tym oświadczeniu, odczytanym przez Wikariusza Generalnego. W pewnym sensie chciałeś powiedzieć: „My sobie wzajemnie musimy nogi umywać. Ja sam rozpoczynam sam od umywania waszych nóg.” Dziękujemy Ci za to wszystko Księże Arcybiskupie.

Przeczytałem w tych dniach wypowiedź Księdza Kardynała Joachima Meisnera z Kolonii, który powiedział, iż chcemy głosić prawdę i Ewangelię niezależnie, czy się to podoba społeczeństwu lub mediom. Bo gdybyśmy tylko na media patrzyli to sprzeniewierzylibyśmy się prawdzie i Bożemu Słowu (Por. Miesięcznik Kulturalny WPiS 3/29, s. 6). Stary kardynał koloński mówił to z własnego doświadczenia. On też przeżywał różne dramaty.

Drogi Księże Arcybiskupie, raz jeszcze kapłani tu zgromadzeni chcą Ciebie zapewnić o swojej synowskiej więzi. Dziękujemy im za ich pracę. A Tobie, że jesteś z nami i mimo trudów, a niekiedy mimo przejść ostatnich godzin i dni, nie chcesz zapominać o Twoich kapłanach. Przeciwnie, tak zdecydowanie deklarujesz swoją ojcowską miłość do nas wszystkich. Bóg zapłać Księże Arcybiskupie.
ks. fk / Gdańsk
--
Katolicka Agencja Informacyjna