Papież Franciszek: miłosierdzie najmocniejszym orędziem Jezusa (dokumentacja)

Dla mnie najmocniejszym orędziem Pana jest miłosierdzie – wyznał Ojciec Święty podczas porannej Eucharystii sprawowanej w watykańskiej parafii św. Anny.
Oto tekst papieskiej homilii w tłumaczeniu na język polski:

Jakże to piękne: najpierw Jezus sam modli się na górze. Modlił się sam (por. J 8, 1). Następnie udał się znów do Świątyni, a cały lud schodził się do Niego (por. w. 2). Jezus pośród ludu. A potem, na końcu zostawiają Go samego z kobietą (por. w. 9). Ta samotność Jezusa! Ale jest to samotność owocna: samotność modlitwy w jedności z Ojcem i tak piękna samotność, która jest wręcz orędziem dzisiejszego Kościoła, orędziem miłosierdzia wobec tej kobiety.

Ponadto istnieje różnica pomiędzy ludźmi. Był bowiem lud, który schodził się do Niego, a On usiadłszy nauczał go: lud, który chciał słuchać słów Jezusa, lud o otwartym sercu, potrzebujący Słowa Bożego. Byli też jednak inni, którzy nic nie słyszeli, nie byli zdolni, by usłyszeć. To ci, którzy przyszli z tą kobietą: Słuchaj Nauczycielu, jest to taka, owaka... Musimy zrobić to, co kazał Mojżesz czynić z takimi kobietami (por. w. 4-5).

Sądzę, że także i my jesteśmy tym ludem, który z jednej strony pragnie słuchać Jezusa, ale z drugiej czasami ma ochotę uderzyć innych, potępić innych. Zaś orędziem Jezusa jest miłosierdzie. Dla mnie - mówię to z pokorą - najmocniejszym orędziem Pana jest miłosierdzie. Ale to On sam powiedział: Nie przyszedłem dla sprawiedliwych, sprawiedliwi usprawiedliwiają się sami. Niech będzie błogosławiony Pan, jeśli możesz to uczynić, ale ja nie mogę! Oni jednakże sądzą, że mogą tego dokonać. Ja przyszedłem do grzeszników (por. Mk 2,17).

Zwróćcie uwagę na to szemranie po powołaniu Mateusza: On idzie do grzeszników (por. Mk 2,16). Przyszedł On dla nas, kiedy uznajemy, że jesteśmy grzesznikami! Kiedy jednak jesteśmy, jak ów faryzeusz przed ołtarzem: Dziękuję Ci Panie, że nie jestem jak każdy inny człowiek, ani też jak ten, który jest u drzwi, jak ten celnik (por. Łk 18,11- 12), to nie znamy serca Pana i nigdy nie przeżyjemy radości odczucia tego miłosierdzia! Niełatwo powierzyć się Bożemu miłosierdziu, bo jest ono nieprzeniknioną otchłanią. Ale musimy to uczynić! „Och, Ojcze, gdybyś znał moje życie, nie mówiłbyś tak do mnie". „Dlaczego, co zrobiłeś?”. „Och, popełniłem poważne występki”. „Dobrze! Idź do Jezusa, podoba się Jemu, kiedy o tym opowiesz!”. On zapomina, szczególnie umie zapominać”. Zapomina, całuje ciebie, obejmuje w ramionach i jedynie mówi: „I Ja ciebie nie potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” (J 8, 11). Daje tobie tylko tę radę. Za miesiąc jesteśmy w podobnej sytuacji. Powracamy do Pana. Pan nigdy nie jest znużony przebaczaniem: nigdy! To my jesteśmy znużeni proszeniem Go o przebaczanie. Prośmy o łaskę, byśmy niestrudzenie prosili o przebaczenie, ponieważ On nigdy nie jest znużony tym, aby nam przebaczać. Prośmy o tę łaskę.

Na zakończenie Mszy św. Ojciec Święty powiedział:

Pośród nas obecne są pewne osoby, które nie są parafianami: księża z Argentyny, jednym z nich jest mój biskup pomocniczy, ale na dziś będą oni parafianami. Chciałbym jednak, abyście poznali obecnego tutaj pewnego księdza, który przybywa z daleka. Księdza, który od dawna pracuje z dziećmi ulicy, z narkomanami. Otworzył dla nich szkołę, bardzo wiele uczynił, aby poznali Jezusa. Wszyscy ci chłopcy i dziewczęta ulicy obecnie mają pracę, dzięki zdobytej wiedzy potrafią pracować, wierzą i kochają Jezusa. Proszę cię, Gonzalo, chodź, żeby przywitać ludzi: módlcie się za niego. Pracuje on w Urugwaju, jest założycielem Liceum Jubileuszowego Jana Pawła II: on wykonuje tę pracę. Nie wiem, jak dziś tu dotarł, ale dowiem się! Dziękuję. Módlcie się za niego.
tłum. st (KAI) / Watykan
--
Katolicka Agencja Informacyjna