11 lutego - Świętość jako obecność

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie. - Ewangelia wg św. Jana 17,17-19

Przeczytaj: Księga Jeremiasza 9,23-24

 Jezus w Ewangeliach oszczędnie używa słowa święty. Cytuje przysłowie rabiniczne: Nie dawajcie psom tego, co święte (Ewangelia wg św. Mateusza 7,6), ale oprócz tego, aż do 17 wersetu Ewangelii Jana używa określenia święty jedynie w odniesieniu do Boga Ojca, Boga Ducha Świętego i samego siebie, Boga Syna. I wreszcie, tej ostatniej nocy ziemskiego życia, mając przed sobą perspektywę Krzyża, wiedząc, co to wszystko dla Niego oznacza, modli się za swoich uczniów, prosząc Ojca, by ich uświęcił (Ewangelia wg św. Jana 17,17). Czytelnik po raz pierwszy znajduje tu wskazówkę, że możliwe jest, by człowiek miał udział w świętości Boga.

 Kiedy Bóg wkłada swoją świętość w serce człowieka, nie staje się ona jego własnością. Gdy obecność samego Boga wchodzi i wypełnia ludzkie serce, umożliwia człowiekowi udział w świętej naturze Boga. Duch Święty może przyjść i zamieszkać w nas, żebyśmy mogli się do Niego upodobnić. Czy Boża obecność wypełnia Twoje życie?

(za: Każdy dzień)