Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Biskup Gianni Cielo poznał Giuseppe Lazzatiego w okresie uwięzienia i był współtowarzyszem życia w obozie oraz jego powiernikiem. W obozie jenieckim pod kierownictwem Lazzatiego dojrzewało jego kapłańskie powołanie, podczas gdy inni, jak Martini czy Valchera podążą tą samą drogą, co Lazzati. Ksiądz Cielo, z czasem, stanie się rektorem seminarium w Vicenzy oraz zastępcą biskupa do spraw życia konsekrowanego w tej samej diecezji. Poniżej przytaczamy opowiadanie księdza Gianni Cielo, zredagowane przez Momi.     GIUSEPPE LAZZATI, CZŁOWIEK KONTEMPLACJI W ŚWIECIE                                                                                                        Gianni Cielo 8 września 1943 r., my, młodzi porucznicy z 5 Pułku Alpejskiego, znajdowaliśmy się w koszarach w Merano, kiedy otrzymaliśmy wiadomość, że Italia – biorąc udział w wojnie prowadzącej donikąd – poprosiła Amerykanów i ich aliantów o zawieszenie broni, zrywając jednocześnie z poprzednim swoim aliantem, c

Homilia wygłoszona przez księdza Giuseppe Grampa z okazji dwudziestej piątej rocznicy śmierci Giuseppe Lazzatiego, na Mszy Świętej w kościele pod wezwaniem św. Antoniego Opata – Mediolan 21 maja 2011 r. SZUKAĆ I ZNALEŹĆ                                                                                      Giuseppe Grampa Przeżywamy okres Wielkanocny i dzisiejsza Ewangelia, którą wysłuchaliśmy przywołuje wydarzenia nieco wcześniejsze, kiedy to Kapłani i faryzeusze usiłowali uwięzić Jezusa. I właśnie w perspektywy bliskiej śmierci, Jezus ostrzego swoich uczniów, że czas się już wypełnił i, że zaraz ich opuści, aby powrócić do Tego, który Go posłał. Dwa razy powraca ostrzeżenie: „Będziecie Mnie szukać, ale Mnie nie znajdziecie”. Przestrogę tego typu znajdujemy u proroka Ozeasza: „ Ze stadem owiec i wołów przychodzą, by szukać Jahwe, lecz Go nie znajdują” (Oz 5,6) . Również Mądrość przestrzega: „ Wtedy (...) będą mnie szukać – lecz mnie nie znajdą ” (Prz 1,28).

1. Obecność Kościoła w świecie Kiedy Zgromadzeniu Biskupów Soboru Watykańskiego II przedstawiono Konstytucję Duszpasterską Gaudium et Spes (GS) zatytułowaną „Kościół i świat współczesny”, to pierwsza zgłoszona poprawka dotyczyła właśnie tytułu. Ojcowie życzyli sobie, by i zmieniono na w tak, by tytuł brzmiał: „Kościół w świecie współczesnym”. Zastanawiając się nad tym faktem, który postronnemu obserwatorowi może wydawać się mało znaczący, dochodzimy do wniosku, że oczywiste są dwie - wśród wielu innych – konsekwencje. Pierwsza konsekwencja odnosi się do właściwszego i pełniejszego zrozumienia przez sobór, z perspektywy całokształtu jego prac, misyjnego powołania Kościoła . Zrozumienie to, w świadomości Ojców soborowych, wyraża się właśnie w przejściu od spójnika i do przyimka w – to forma gramatyczna, która podkreśla przejście od zamkniętego etapu w historii Kościoła do otwarcia nowej fazy, bądź – aby nie być źle zrozumianym – do odnowy, w kontekście świata współczesn