Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

O wizji historii Europy, różnych projektach i przyszłości kontynentu mówi w rozmowie z KAI dominikanin o. Maciej Zięba. Jako receptę na kryzys zakonnik proponuje koalicję antropologiczną, którą mogliby zaakceptować wierzący i niewierzący. Oto tekst rozmowy z o. Maciejem Ziębą: KAI: Najnowsza książka Ojca: „Nieznane, niepewne, niebezpieczne?” jest szkicem o Europie, o poszukiwaniach, o dążeniu do postępu, o pułapkach na drodze ku przyszłości. Podkreśla Ojciec, że „o Europie już napisano chyba wszystko, ale nadal nic nie jest pewne”. Czyli jednak wciąż należy ten temat podejmować? Maciej Zięba OP: Tak naprawdę wydaje mi się – i jest to ukryta teza tej książki – że dzisiejsza Europa cierpi na konflikt tożsamości, że budowały ją różne elementy i to staram się w tym eseju pokazać. Trzy nawzajem przenikające się warstwy, które tworzyły Europę: średniowieczna christianitas, oświecenie oraz współczesna koncepcja społeczeństwa otwartego. Powstawały one w opozycji do siebie. I dzisiaj p

„Wskazania duszpasterskie w sprawie budzenia powołań kapłańskich” wydała Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej. Na potrzebę ich opracowania watykańska dykasteria zwróciła uwagę już przed sześciu laty. Przygotowano je potem w oparciu o szeroką konsultację, zbierając materiały nadesłane przez wszystkie krajowe konferencje episkopatu. Nowy dokument, zatwierdzony już na sesji plenarnej dykasterii, ale jeszcze nie opublikowany, przedstawiono 5 listopada na zakończenie międzynarodowej konferencji o powołaniach, zorganizowanej w Rzymie na 70-lecie Papieskiego Dzieła Powołań Kapłańskich. Prezentacji dokonał bp Diego Coletti. Ordynariusz Como w północnych Włoszech jest równocześnie członkiem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej. Wskazania watykańskiej dykasterii ds. seminariów i innych kościelnych uczelni wychodzą od analizy sytuacji powołań na świecie. Przedstawiono czynniki, które wpływają na nie pozytywnie lub negatywnie. Przy prezentacji dokumentu podkreślono, że zależą one od tego, czy

Abp João Bráz de Aviz, prefekt rzymskiej Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego I Stowarzyszeń Życia Apostolskiego przebywał od piątku 4 listopada w Polsce. W sobotę uczestniczył w sympozjum, zorganizowanym przez Krajową Konferencję Instytutów Świeckich, poświęconym tożsamości świeckich konsekrowanych, a zatytułowanym: “Jak w dzisiejszym świecie być świadkiem tajemnicy Wcielenia” Oprócz abpa de Aviz w sympozjum uczestniczyli nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore, bp Józef Szamocki, delegat Episkopatu ds. Instytutów świeckich oraz bp Kazimierz Gurda, przewodniczący Komisji Episkopatu ds. życia konsekrowanego. Obecni byli także przewodniczący wszystkich Konferencji życia konsekrowanego oraz przewodnicząca Światowej Konferencji Instytutów Świeckich p. Ewa Kusz. We wprowadzeniu do swojego wystąpienia abp João Bráz de Aviz wyraził wielką radość, że pierwszą podróż zagraniczną jako szef Kongregacji odbywa do Polski i na zaproszenie instytutów świeckich. Poinformował takż

Prefekt watykańskiej kongregacji abp João Bráz de Awiz spotkał się dziś w Warszawie z zarządami czterech Konferencji wyższych przełożonych zakonnych i instytutów świeckich w Polsce. Jego pierwsza podróż zagraniczna – jako prefekta - związana była z udziałem w sympozjum pt. „Jak w dzisiejszym świecie być świadkiem tajemnicy Wcielenia?”, które w dniach 5-6 listopada odbyło się na UKSW w Warszawie z inicjatywy Krajowej Konferencji Instytutów Świeckich. Abp João Bráz de Awiz, który po raz pierwszy odwiedził Polskę, zaznaczył, że jest to również jego pierwsza podróż jako prefekta Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, którą kieruje od ośmiu miesięcy. Poinformował, że na świecie żyje obecnie 1 mln 300 tys. osób konsekrowanych, które przynależą do 9 tysięcy różnego rodzaju wspólnot. Podczas spotkania z polskim środowiskiem instytutów świeckich - najmłodszej zatwierdzonej przez Kościół formy życia konsekrowanego mówił o specyfice tego powołania. Po

Do Polski przybywa prefekt watykańskiej kongregacji ds. instytutów życia konsekrowanego abp João Bráz de Aviz. Będzie on gościem specjalnym sympozjum organizowanego przez Krajową Konferencję Instytutów Świeckich w najbliższy weekend 5-6 listopada na UKSW w Warszawie. Prefekt spotka się na tej sesji z polskim środowiskiem instytutów świeckich - najmłodszej zatwierdzonej przez Kościół formy życia konsekrowanego. Na sympozjum zatytułowanym „Jak w dzisiejszym świecie być świadkiem tajemnicy Wcielenia?” spodziewanych jest ok. 300 uczestników z całej Polski. Swoim honorowanym patronatem objął je nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore. Podczas sesji, oprócz prefekta, programowe wystąpienia wygłoszą ks. prof. Jerzy Szymik, wybitny teolog z Uniwersytetu Śląskiego, członek Międzynarodowej Komisji Teologicznej oraz ks. dr hab. Andrzej Draguła z Uniwersytetu Szczecińskiego. Pierwszy z teologów przedstawi inspiracje wynikające z Wcielenia Jezusa Chrystusa dla ludzkiego życia, nato

Mężczyzna i celibat rozmowa z ks. dr. hab. Grzegorzem Rysiem Ks. dr hab. Grzegorz Ryś jest historykiem Kościoła, wykładową na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Jest autorem wielu prac z historii Kościoła w średniowieczu. Ostatnio opublikował: Celibat. Jakie jest powołanie mężczyzny? Jest ono dokładnie takie samo jak powołanie kobiety - to powołanie do miłości, która jest ostatecznym powołaniem człowieka. Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. O naturze zaś Boga wiemy jedynie to, że w swojej wewnątrz-trynitarnej tajemnicy jest miłością, wspólnotą osób. Człowiek, który jest stworzony na obraz i podobieństwo takiego Boga, nie może się zrealizować inaczej jak tylko przez miłość. Wszystkie dramaty ludzkie biorą się z braku miłości w życiu. Dziecko, które nie doznaje miłości ze strony swoich rodziców, wnosi w dorosłe życie jakąś ranę. Podobnie z osobą dorosłą: jeśli jest ona jakoś wewnętrznie nieuporządkowana, to jest to najczęściej wynik braku miłości. Ostatec

z o. Amedeo Cencinim FdCC, rozmawia ks. Krzysztof Wons SDS Chciałbym porozmawiać z Ojcem na temat kryzysu powołania. Dzisiaj daje on znać o sobie nie tylko w naszych klasztorach i seminariach, ale także w życiu codziennym, w naszych rodzinach. Dokument „Nowe powołania dla nowej Europy”[1] ukazuje ten problem jako fundamentalny: czytamy w nim, że dzisiaj daje się zaobserwować antropologiczny model człowieka bez powołania. Jak rozumieć tę nową, nieco smutną obserwację: człowiek staje wobec życia bez powołania? Moim zdaniem jest to przede wszystkim problem koncepcji antropologicznej, uwarunkowanej oczywiście całym ciągiem bardzo złożonych sytuacji, doświadczeń historycznych przeżywanych w naszym „Starym Świecie”, na kontynencie europejskim. Oczywiście to samo widzimy w skali światowej, gdyż problemy zawsze się globalizują. Wydaje mi się, że sytuację „człowieka bez powołania” determinuje kilka elementów: z jednej strony, stopniowy zanik wymiaru relacji, więzi w koncepcji c