Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Uświęcanie świata - status i zadanie chrześcijan świeckich Na początku wyjaśnię, że mówiąc „świecki", mam na myśli chrześcijanina, który nie jest ani księdzem, ani zakonnikiem, lecz który zaangażowany jest w sprawy świeckie - rodzinne, zawodowe, polityczne itd. Zaangażowanie takie pozostaje istotnym elementem jego istnienia i działania jako syna Bożego, którym jest o tyle, o ile poprzez to zaangażowanie wypełnia wolę Ojca w stosunku do jego osoby. Zaangażowanie to jest zarazem zwykłą sytuacją jego życia i wypełnianiem misji, którą powierza mu Kościół i która spełnia się w Kościele - misji uświęcania świata. Jaką w związku z tym rolę pełni w przypadku takiego świeckiego modlitwa? W jaki sposób należy ją przeżywać? Istota modlitwy Nic będzie może pozbawione racji przypomnienie, że modlitwa pełni istotną rolę w życiu każdego syna Bożego, bez względu na to, jakie jest jego indywidualne powołanie. Modlitwa poza tym dla każdego syna Bożego jest taka sama co do istoty i

Przekład: BARBARA PIOTROWSKA Wydawnictwo WAM - Księża Jezuici Kraków 1993 WSTĘP 1. Modlitwa zajmuje szczególne miejsce w tym wzorcu życia chrześcijańskiego, który zawdzięczamy Giuseppe Lazzatiemu. Wystarczy odwolać się do jego słów:  Modlitwa winna zajmować pierwsze miejsce w życiu człowieka. Odmienny pogląd byłby absurdem, i świadczyłby, że nie zna się celu, ku któremu skierowane jest życie ludzkie. Gdy mówimy o pierwszym miejscu, chodzi oczywiście zarówno o porządek czynności człowieka, jak i o czas, który dla modlitwy należy zarezerwować. Rzecz jasna, trzeba uwzględnić specyfikę poszczególnych powołań, w każdym jednak przypadku nie powinno się niczego przedkładać nad modlitwę. Bez modlitwy nie jesteśmy i nie możemy być sobą, wedle miary stwórczego zamysłu Boga. Modlitwa jest więc warunkiem naszego autentycznego bycia ludźmi oraz naszego prawdziwego wzrastania w człowieczeństwie. Dlatego konieczne jest, aby każdy w swym życiowym planie ustalił sobie w ciągu dnia, o stałe

1. Kiedy wiatr wzbija tumany kurzu z ziarenkami piasku, to znajdziesz je w domu, pomimo szczelnie zamkniętych okien. Nieprzyjemne zapachy produkowane przez zakłady chemiczne czy rafinerie, choć niechciane, to jednak wciskają się do naszych domostw. Podobnie jest z procesem laicyzacji rozprzestrzenianym przez środki masowego przekazu. Pojedynczy chrześcijanie, a także instytucje chrześcijańskie są 'zarażone' laicyzacją. (tom IV) 2. Proces laicyzacji rozumiem nie jako pozytywne rozróżnienie między sacrum i profanum, ale jako poczucie samowystarczalności człowieka, który w najgłębszej swej istocie sprzeciwia się zależności od Boga charakterystycznej dla chrześcijańskiego objawienia. To przekonanie o samowystarczalności jest /z gruntu ateistyczne/ ze swej istoty formą ateizmu. (tom IV) 3. W powszechnej świadomości utrwala się przekonanie o braku sensu i wartości oraz o braku niezbędności modlitwy, i to nie tylko wśród wiernych świeckich, ale również wśród księży oraz zak

1. Znacząca jest opatrznościowa bliskość uroczystości Wszystkich Świętych i święta Chrystusa Króla. Wokół tronu Króla zgromadzili się czciciele krzyża tak liczni, że nikt ich nie może zliczyć, z każdego narodu, ludu, plemienia, różnych stanów, którzy zasłużyli sobie na taki sztandar; opasani białą szarfą, palmy w ich dłoniach wychwalają Baranka zasiadającego na tronie (I, 25). 2. Osoba wierząca wie, że jest stworzeniem, a prawa wpisane w istnienie są wyrazem woli Stwórcy w stosunku do stworzenia. Sprawa jest dość ewidentna, gdy dotyczy naszej kondycji fizycznej, naszego zdrowia, ale znacznie mniej oczywista wydaje się być, jeśli odniesiemy to prawo do życia duchowego. A tymczasem wystarczy naprawdę głęboko się zastanowić nad znaczeniem słów „jestem stworzeniem Bożym", by ukazała się nam prosta prawda: życie jest wypełnianiem woli Boga! (tom III) 3. „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie" Chcąc zgłębić znaczenie tego ostatniego zdania, trzeba poznać wolę Boga wobec

1. „Bonus esto Miles Christi" - Bądź dobrym żołnierzem Jezusa Chrystusa! (tom III) 2. Dynamiczna równowaga, to umiejętność poruszania się po wyraźnie wyznaczonym torze; jest to umiejętność wykluczająca statyczność, czyli przekonanie o tym, że dotarło się już do mety. Jest to umiejętność poruszania się, która wymaga od nas ducha inicjatywy, odnawianego każdego dnia. A zatem, jest to sztuka poruszania się, wykluczająca sprzeniewierzenie się swemu powołaniu, z powodu pociągającej siły nowości; sztuka wymagająca od nas znajdowania uzasadnienia dla swych działań w wierności powołaniu. (tom III) 3. Jednym z charakterystycznych elementów rzeczywistości naszych czasów, łatwym do zauważenia, jest pogoń za nowością. Dotyczy to zarówno Kościoła, jak i świata. Fakt ten rodzi ducha inicjatywy, który ma swoje pozytywne i negatywne strony; to znaczy po przekroczeniu pewnych granic, duch inicjatywy wydaje się przeradzać w potrzebę ucieczki, czy pogoń za przygodą, czyli w postawę mało kon