Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Rok Wiary 12 września 1967 święto Najświętszego Imienia Maryi Moi Drodzy, Wiecie już, że 29 czerwca rozpoczął się „rok wiary" i potrwa do 28 czerwca 1968 roku. Inicjatywa wyszła od Ojca Świętego, gdyż chce on upamiętnić rocznicę /dziewiętnaście wieków temu/ męczeństwa apostołów Piotra i Pawła — „filarów wiary" — jak ich nazywali starożytni. Cel stawiany przez papieża, to obudzenie w katolikach, w tym posoborowym okresie, świadomości i świeżości wiary, niezbędnego fundamentu odnowy życia chrześcijańskiego. Każdy z nas oraz wspólnota Instytutu nie przejdą obojętnie obok tej inicjatywy Ojca Świętego i wyciągną z niej jak najwięcej pożytku. Mając to na uwadze, pozwolę sobie wskazać niektóre punkty do rozważań, pomocne w oswojeniu się z tą inicjatywą i w jak najlepszym jej spożytkowaniu. Wydaje mi się, że mówiąc o chrześcijaństwie łatwiej jest akcentować miłość niż wiarę, co jest nawet słuszne, zważywszy że będziemy sądzeni na podstawie miłości miłosiernej. Z tego t

„Problem", którym są instytuty świeckie Październik 1967 Dwadzieścia lat od ogłoszenia Konstytucji apostolskiej „Provida Mater Ecclesia" /2 lutego 1947/ i prawie dwadzieścia lat od ukazania się Motu proprio „Primo feliciter" /12 marca 1948/ Instytuty Świeckie, które z pewnością stanowią charakterystyczny element rzeczywistości współczesnego Kościoła, dla wielu nie przestają być problemem. Z pewnością nie są to osoby, które w nich przeżywają swoje szczególne powołanie, ale osoby, które znają instytuty świeckie ze słyszenia lub muszą się nimi zajmować z racji swych obowiązków. Mogą to być osoby, którym powierzono zadanie uporządkowania zapisów dotyczących Instytutów w Kodeksie Prawa Kanonicznego i mają przed sobą materię nie mieszczącą się w istniejących kategoriach. Mogą to też być osoby współpracujące z Instytutami Świeckimi w procesie formacji osób gromadzących się w instytutach. Dopiero co zakończony Sobór, jakby z trudem podjął temat Instytutów Świeckic

Odnowa naszej wiary 18 lutego 1968 niedziela na dwa tygodnie przed Wielkim Postem Najmilsi, 'Rok wiary - ten bezcenny czas dany nam od Pana dla pogłębienia, pod kierownictwem Kościoła, daru wiary oraz do realizacji chrześcijańskich zadań, szybko biegnie. Zbliżamy się już do dwu momentów, które w ciągu roku mają szczególne znaczenie: mam na myśli Wielki Post, przygotowujący nas do misterium paschalnego i naszą pielgrzymkę do Rzymu. Chciałbym dostarczyć wam kilku wskazówek, pomocnych w owocniejszym przeżywaniu tych dwu momentów, a tym samym odnowić naszą wiarę i życie. Wielki Post, zgodnie z najstarszą tradycją Kościoła, do której odwołuje się Sobór w Konstytucji poświęconej liturgii, wyróżnia się częstszym wsłuchiwaniem się w słowo Boga i duchem pokory wyrażającym się „nie tylko w wewnętrznej i indywidualnej pokucie, ale i w formie pokuty zewnętrznej i społecznej". Słuchanie słowa Bożego oraz pokuta - oto dwa wspaniałe środki rozwoju wiary! W ostatnich dniach

Razem w domu ojca 26 kwietnia 1968 Ojcze Święty, Wezwani Waszym zaproszeniem Milites Christi Regis pośpieszyli, za tym nieodpartym głosem, z północy, z centrum i z południa do grobu świętych apostołów Piotra i Pawła, aby w łączności serc i umysłów z całym Kościołem, umocnić się w wierze oraz u stóp Waszej Świątobliwości odnowić naszą wierność. Jesteśmy świadomi, że nasze powołanie, odpowiadając najgłębszym intencjom Soboru, prowadzi nas do ścisłej łączności z Bogiem wyrażającej się w naśladowaniu Jezusa Chrystusa. Więź ta uzdolni nas do promieniowania w świecie, na kształt ewangelicznego zaczynu, światłem prawdy, ciepłem miłości i pozwoli kierować sprawami doczesnymi zgodnie z wolą Boga. Wiemy jednak, że tak wspaniały dar i wielka odpowiedzialność w służbie Kościołowi i światu, nie mogą znaleźć oparcia i gwarancji w niczym innym, jak w cnocie wiary prostej i mocnej, umiejącej oprzeć się wzrastającej presji świata i weryfikującej we własnym świetle każdą propozycję od

Słuchanie w ciszy 29 czerwca 1968 uroczystość św. Piotra Najmilsi, Dobiega końca rok wiary, który obfitował w łaski widoczne dla wszystkich. Z naszej perspektywy punktem kulminacyjnym tego roku była nasza pielgrzymka do grobu apostołów i do Stolicy Piotrowej. Jestem przekonany, iż stała się ona powodem odnowienia zobowiązań, odpowiadających naszemu szczególnemu powołaniu, do którego wezwał nas Pan Jezus, abyśmy wierniej Go naśladowali w Jego świętej służbie. Owa dobra wola niech nie ograniczy się do emocjonalnego przeżycia, choć może być ono dobroczynne w skutkach, ale niech się stanie naszą codziennością. Dlatego też, w bliskim czasie, Pan ofiaruje nam łaskę świętych rekolekcji. Wiemy, że jest to łaska o szczególnym znaczeniu, wyznaczająca etapy naszej corocznej odnowy, naszego pełniejszego nawrócenia i coraz bardziej bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie. Rok wiary wzbudził w nas potrzebę 'dobrej woli' i otworzył na potrzeby czasów, w których żyjemy. A cz

„Globalna kontestacja" 7 października 1968 Święto Matki Bożej Różańcowej Najmilsi, Listem tym chcę was zaprosić na coroczne uroczystości z okazji święta Chrystusa Króla. Jest to sposobność do duchowej odnowy i coraz dojrzalszego uświadomienia sobie wielkości daru, który został nam dany wraz z tym szczególnym powołaniem. Nie brakuje powodów do pogłębionej refleksji i każdy może wybrać zgodnie z indywidualnym zapotrzebowaniem: począwszy od tych, które doprowadzą do wewnętrznego rachunku sumienia, aż po takie, które poddadzą rachunkowi rzeczywistość zewnętrzną świata i Kościoła, Chciałbym zatrzymać waszą uwagę na tym ostatnim. Szeroki i głęboki kryzys ogarnął świat. Ma on wymiar społeczno-ekonomiczny, ale przede wszystkim jest to kryzys kultury. Można go zauważyć tam, gdzie postęp techniczno-ekonomiczny pozwolił na ukształtowanie tak zwanego państwa dobrobytu, za cenę jednak stopniowego podporządkowania człowieka swym żelaznym regułom. Powszechna kontestacja, której

Boże Narodzenie - misterium miłości Boże Narodzenie 1968 Najmilsi, Dwa są powody, dla których piszę te słowa: chcę złożyć wam życzenia świąteczne i noworoczne oraz chcę oficjalnie ogłosić zwołanie Kongresu nadzwyczajnego w czerwcu. Jakież inne znaczenie mogą mieć dla nas życzenia Bożonarodzeniowe, jak nie takie, aby głębiej wniknąć, dzięki pomocy Ducha Świętego, w celebrowane misterium i stać się jego świadkami? Kiedy przyjrzymy się Bożemu Narodzeniu w czystej postaci, czyli bez pogańskich i światowych ozdóbek, bez sentymentalnego nalotu, który redukuje święto do wymiarów ludzkich, to wtedy naszym oczom ukaże się niewypowiedziane misterium, streszczające się w ewangelicznych słowach: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jedynego dał, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne". Misterium miłości, misterium zbawienia, które w samym fakcie przyjścia na świat ukazuje wewnętrzne prawo, które kieruje sposobem zachowania Zbawiciela: Wszechmocny