Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Konsekracja, świeckość i misja Wrzesień 1973 Powołanie świeckich Jaki jest cel naszego powołania? Nie powinniśmy mieć kłopotu z odpowiedzią: upowszechnić wiedzę o miłości Boga do świata, czyli do ludzi i do całej rzeczywistości stworzonej, która ma im służyć oraz pomoc ludziom w odpowiedzi na tak wielką Miłość, miłością. Odpowiedź ta dotyczy wszystkich chrześcijan, niezależnie od ich stanu, i tak ma być. A zatem, jaki jest cel naszego powołania, osób świeckich działających w rzeczywistości tego świata? Właściwa odpowiedź wymaga pewnego uściślenia. Zakładając, że celem naszego powołania jest upowszechnianie wiedzy o miłości Boga do świata, to nasze świadectwo o miłości Boga w Chrystusie urzeczywistnia się poprzez zaangażowanie w sprawy tego świata, aby kierować nimi po myśli Bożej /Lumen Gentium 31 /. Miarą naszej odpowiedzi na miłość Boga w Jezusie Chrystusie, będzie zdolność do harmonijnego połączenia wartości świata z wartościami Boskimi. Te drugie nie są czymś o

Na zbliżający się Rok Święty 10 czerwca 1973  Uroczystość Zesłania Ducha Świętego Zapowiedź wygłoszona przez Papieża 9 maja bieżące go roku oraz list wysłany do Przewodniczącego Centralnego Komitetu Obchodów Roku Świętego, dały początek szczególnemu okresowi w życiu Kościoła. Okres ten otwiera się dzisiaj, w święto Zesłania Ducha Świętego a zakończy się w Roku Świętym 1975. Ten dwuipółletni czas ma, według wskazówek Papieża, określone cele o wielkiej wartości, dla osiągnięcia których należy dobrać właściwe środki. Cele: „Odnowa człowieka i jego pojednanie z Bogiem, które rozgrywają się przede wszystkich w głębi sanktuarium ludzkiego wnętrza, gdzie głos sumienia skłania do nawrócenia w wierze poprzez pokutę i do osiągnięcia pełni miłości"; „pojednanie między ludźmi jako społeczny wymiar nowego paktu przymierza, który powinien objąć wszystkie sektory i płaszczyzny życia, z których utkane są relacje między jednostkami, rodzinami, grupami i narodami";  odnowa duc

Zobowiązanie do ubóstwa 15 stycznia 1973 Tekst ten, poddany pod rozwagę wszystkich, jest refleksją na temat zobowiązania do ubóstwa członków Instytutu. Jest to owoc prac różnych grup, zakończonych dwudniowym spotkaniem modlitewno-seminaryjnym w listopadzie zeszłego roku, na którym byli obecni członkowie Rady Generalnej oraz Rad lokalnych. Konieczność takiej refleksji zrodziła się z potrzeby nadania naszemu zobowiązaniu do ubóstwa głębszego znaczenia, czyli takiego, które odpowiadałoby na sygnały płynące do nas ze strony Kościoła i świata. Przedstawiony poniżej tekst zawiera elementy wspólnej refleksji. Podstawy teologiczne Nie ukrywam, że często potrzeba refleksji na temat ubóstwa rodzi się ze spostrzeżeń typu socjologicznego. Nasze wspólne rozważania doprowadziły nas, jednak do zgodnej konstatacji, że wystarczy motywacja o charakterze teologicznym do położenia fundamentu pod nasze zobowiązanie do ubóstwa. I powiedzmy to sobie od razu, że chodzi o podwójne zobowiązan

We wspólnocie z Królem 25 listopada 1972 Uroczyste obchody święta Chrystusa Króla jeszcze raz gromadzą nas w radości wspólnoty z Nim oraz między nami; wspólnoty, której głębokość mierzy się stopniem więzi łączących nas z Chrystusem. Jedna i druga są tajemnicą wiary, przeżywaną w naszej ludzkiej rzeczywistości, w naszej materialności i z naszą wrażliwością; tajemnicą, która wszystko przekracza, gdyż wymyka się ludzkiej zdolności pojmowania. Chcę też powiedzieć, że urzeczywistnia się w tajemnicy jedności i miłości między nami, to, co obserwujemy w misterium eucharystycznym, gdzie rzeczywista obecność Chrystusa jest przysłonięta przez to, co się ukazuje naszym oczom. Obecność jest jednak realna i to dzięki niej nabiera wartości chleb i wino przemienione w ciało i krew Chrystusa, które są przecież dla naszych ludzkich zmysłów nieweryfikowalne, niewidzialne. Podobnie jest z tajemnicą tej wspólnoty, która sprawia, iż gromadzimy się wokół Chrystusa Króla. Nasza z Nim wspólnota je

Ubóstwo 4-5 listopada 1972 Nasza wspólna refleksja dotycząca ubóstwa wyznacza sobie konkretne cele. Oto one: zbadanie, w świetle najnowszych analiz teologicznych, wartości zobowiązania do ubóstwa mając za punkt odniesienia pełnię miłości, której domaga się nasz typ konsekracji; negatywna, bądź pozytywna ocena przydatności formy zobowiązania do ubóstwa, zapisanej w naszych Konstytucjach; poszukanie najlepszych środków, które zapewnią takiemu zobowiązaniu maksimum owocności. 1. Nie można powiedzieć, aby najnowsza myśl teologiczna na temat ubóstwa wniosła coś znaczącego, ale pojawiły się elementy niewątpliwie pozytywne, które mogą posłużyć do realizacji naszych celów. Pierwszy element to biblijne znaczenie ubóstwa, czyli wysiłek właściwego zrozumienia ubóstwa, tak jak to przedstawia objawienie. Staramy się rozpoznać elementy stałe ubóstwa w odróżnieniu od elementów zmiennych, zależnych od sytuacji historycznej i społecznej, a zatem podlegających zmianie w każdej, nowej sy

Pozdrowienia dla Instytutu 20 września 1972 Papież dał znać, że chce mnie widzieć jeszcze przed 20 września, czyli przed audiencją dla generalnych odpowiedzialnych Instytutów Świeckich z całego świata, zebranych w Nemi, aby powołać do życia Światową Konferencję Instytutów Świeckich /CMIS/. Papież chciałby uzyskać ode mnie informacje dotyczące Uniwersytetu /mediolańskiego/, ale przede wszystkim pragnie, za moim pośrednictwem przekazać wyrazy uznania dla Instytutu. Oto one: „Pierwszym powodem, dla którego pragnąłem Pana widzieć jest zapowiedziana, zbliżająca się audiencja. W imię Chrystusa proszę, aby przekazał Pan wszystkim członkom Instytutu najgłębsze wyrazy uznania za świadectwo życia, jakie dają światu, wypełniając w ten sposób misję Kościoła w części im właściwej. Jest to niezwykle cenne. Nie ustawajcie w waszych wysiłkach!" Przekazuję wszystkim to zaszczytne pozdrowienie i jednocześnie zachęcam do lektury i refleksji, indywidualnej bądź wspólnotowej, przemó

Wierni zobowiązaniu S. Sabatore, 23-30 lipca 1972 Kiedy wiatr wzbija tumany kurzu z ziarenkami piasku, to znajdziesz je w domu, pomimo szczelnie zamkniętych okien. Nieprzyjemne zapachy produkowane przez zakłady chemiczne czy rafinerie, choć niechciane, to jednak wciskają się do naszych domostw. Podobnie jest z procesem laicyzacji rozprzestrzenianym przez środki masowego przekazu. Pojedynczy chrześcijanie, a także instytucje chrześcijańskie są 'zarażone' laicyzacją. Proces laicyzacji rozumiem nie jako pozytywne rozróżnienie między sacrum i profanum, ale jako poczucie samowystarczalności człowieka, który w najgłębszej swej istocie sprzeciwia się zależności od Boga charakterystycznej dla chrześcijańskiego objawienia. To przekonanie o samowystarczalności jest /z gruntu ateistyczne/ ze swej istoty formą ateizmu. 1. W powszechnej świadomości utrwala się przekonanie o braku sensu i wartości oraz o braku niezbędności modlitwy, i to nie tylko wśród wiernych świeckic