Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

VI. Pośredniczenie jako sedno zaangażowania ziemskiego W trzecim rozdziale wykazaliśmy, jak i w jakim sensie jedność elementów różnych stanowi linię metodologiczną zaangażowania ziemskiego zachowującego charakterystyczny sens świeckości w perspektywie chrześcijańskiej. Trzeba uznać, w świetle autentycznej kultury chrześcijańskiej, wewnętrzną wartość świata, jako stworzonego przez Boga, a więc jako rzeczywistości „bardzo dobrej" — a nawet jeśli osłabionej przez grzech, to nie do tego stopnia, by nie mogła być przyjęta przez Chrystusa, który odkupił ją w czasie — która teraz [dzięki zadaniom wykonywanym przez Kościół i w Kościele, zwłaszcza przez chrześcijan świeckich oczekuje ostatecznego uwolnienia „z niewoli zepsucia" (Rz 8,21), ażeby mogła w pełni służyć człowiekowi. Perspektywa ta wymaga — nie tylko w planie myślenia jak już mówiliśmy, lecz również i przede wszystkim w planie działania — najbardziej uważnego pośredniczenia, bez którego sama metoda łączenia element

V. Podstawa kulturowa zaangażowania ziemskiego 1. Myśleć, by działać Jeżeli jest prawdą, że zaangażowanie ziemskie w sposób typowy rozwija się i wypełnia w planie działania, prawdą jest również, iż ma ono swoją podstawę — wyjaśniającą i usprawiedliwiającą — w planie refleksji. Zatem warunkiem wstępnym do opisu wymiaru działania właściwego zaangażowaniu ziemskiemu jest wyjaśnienie wymiaru refleksji, czyli przedstawienie opartych na krytycznych podstawach rozważań nad tym, co nazwaliśmy zadaniem budowy państwa człowieka. Mówiąc zwięźle, jesteśmy u podstaw kulturowych zaangażowania ziemskiego. Każdy dostrzega w tym zaangażowaniu wewnętrzną więź miedzy wymiarem działania a wymiarem myślenia: wieź ta rodzi się z faktu, że podmiot działający — czyli człowiek — jest „zwierzęciem rozumnym", według starej definicji Arystotelesa. Mówiąc jednak o wymiarze myślenia leżącym u podstaw zaangażowania ziemskiego, chcemy zatrzymać się nie tyle przy oczywistej prawdzie, że każde dział