Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

II. ZAANGAŻOWANIE DOCZESNE CHRZEŚCIJAN ŚWIECKICH 1. Pełnia Królestwa inspiracją dla zaangażowania chrześcijan świeckich Tekst soborowy definiując powołanie świeckich wskazuje na obowiązek, jaki ono ze sobą niesie: „szukać Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej" (KK, 31). Definicja ta - posługując się językiem ściśle teologicznym - wskazuje, że już tu na ziemi wzgląd na pełnię Królestwa staje się pobudzającą zasadą dla całej rzeczywistości Królestwa będącego na drodze do spełnienia; unaocznia tym samym istnienie ścisłego związku pomiędzy wymiarem historycznym, eschatologicznym a zaangażowaniem świeckim. Oczywiście, aby pojąć całą głębię tego, należy sobie uświadomić, że sformułowanie zawarte w dokumencie soborowym kryje w sobie prawdziwie biblijną wizje historii/1; wizja ta upatruje w dziejach, czyli w Królestwie będącym na drodze do spełnienia, istnienie pewnej dynamiki ukierunkowanej na cel ostateczny, którym jest pełnia Królest

I. POWOŁANIE I OBOWIĄZKI DOCZESNE CHRZEŚCIJAN ŚWIECKICH Obowiązki doczesne chrześcijan świeckich w nauczaniu Soboru Watykańskiego II Całe bogactwo i głębię specyfiki powołania świeckich można zrozumieć w perspektywie kościelnej, ukazanej przez Sobór Watykański II; jego eklezjologia w sposób jasny ukazuje miejsce i misję właściwe wiernym świeckim. „Zadaniem ludzi świeckich, z tytułu właściwego im powołania, jest szukać Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej. Żyją oni w świecie, to znaczy pośród wszystkich razem i poszczególnych spraw i obowiązków świata, i w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, z których niejako utkana jest ich egzystencja" (KK, 31). Wyjaśniając powyższe sformułowania soborowe w świetle Objawienia, czyli słowa Bożego, dochodzimy do następujących wniosków:  a) miejscem świeckich, właściwym im środowiskiem - przy czym nie należy tego rozumieć w sposób czysto socjologiczny, lecz jako teologiczn

Wydawnictwo WAM - Księża Jezuici Kraków 1993 1. Lazzati został autorytatywnie nazwany „przejrzystym świadkiem i niezrównanym nauczycielem" chrześcijańskiej świeckości/1. Na ten tytuł zasłużył sobie całą swoją postawą życiową, a także dzięki wypracowaniu oryginalnej teologii i eklezjologii laikatu chrześcijańskiego. Uznawana jest ona za autentyczny „manifest" ruchu świeckich/2. W niniejszym tomiku Lazzati daje nam szczególnie sugestywną syntezę swojej teologii i eklezjologii, w tym co dotyczy powołania świeckich (rozdział pierwszy) i wynikających z niego obowiązków (rozdział drugi). Rozdział pierwszy jest więc skrótowym wypunktowaniem, czym jest życie rozumiane jako powołanie, w tym wypadku powołanie ludzi świeckich. Lazzati nawiązuje tu do nauczania Soboru Watykańskiego II, wskazując na istotne cechy stanu świeckiego czy laikatu, które zarazem łączą i odróżniają zadanie wiernych świeckich od zadań wszystkich ochrzczonych, a także pozostałych ludzi - zadanie, które po

VII. Ewangelizacja a zaangażowanie ziemskie Zwrócenie uwagi na zaangażowanie ziemskie pojęte jako podstawowe zadanie wiernego świeckiego, określające jego powołanie, a więc jego oblicze jako laika, mogłoby sugerować, że nie uważa się za obowiązek świeckiego, jako wiernego, uczestnictwa w ewangelizacji. Powiedzieliśmy: obowiązek, ponieważ, jeśli słusznie to oceniam. sumienie wiernego, który by nie odczuwa! przynależności do Kościoła jako elementu konstytutywnego swego chrześcijaństwa, okazałoby się kalekie. W Kościele i przez dzieło Kościoła obejmuje człowieka odkupienie dokonane przez Chrystusa, który „uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa światłości (por. Koi l, 13) lub, innymi słowy, wybawia nas „od śmierci" (Hbr 5, 7) i czyni uczestnikami „nowego życia" (Rz 6, 4), jako ..ludzi nowych" (Ef 4, 24). Lecz świadomość, że należymy do Kościoła jako odkupieni przez Chrystusa musi być świadomością posiadania niepojętego daru. traktowanego jako przyw