Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Z upływem czasu Lazzati przekonuje się o ograniczeniach konsekracji świeckiej mającej na celu bezpośrednie wspieranie określonych dzieł i postanawia wystąpić z Sodalicji Misjonarzy Królestwa Chrystusowego. Po głębokiej refleksji i nie bez bólu, decyduje się na to w czerwcu 1938 r. Paru przyjaciół, zaangażowanych wraz z nim w Akcji Katolickiej, podąża jego śladem. Lazzati, pewien swojego zamiaru pozostania w czystości dla sprawy Królestwa Bożego, rozpoczyna poszukiwania swojej własnej drogi. Spotyka się przy tym ze strony kard. Schustera z ojcowskim wsparciem i zachętą. Już od połowy 1938 r. Lazzati rozważa zamiar powołania do życia nowej sodalicji. Pod nazwą Milites Christi rok później zaczyna ona stawiać swoje pierwsze kroki. Zgodnie ze wskazówkami arcybiskupa Mediolanu, nowa sodalicja należy do rodziny Kongregacji Oblatów św. Karola. I tak w diecezji mediolańskiej nabiera kształtu nowe doświadczenie świeckich starających się w sposób radykalny podążać śladem Ewangelii po drogach świ

Dla Lazzatiego rok 1931 jest ważny również z innych powodów: otrzymuje powołanie do służby wojskowej w podoficerskiej szkole strzelców alpejskich w Mediolanie, ale także otwiera nowy rozdział swojej działalności w katolickich stowarzyszeniach. Za namową katechety z kościoła św. Stanisława ks. Ettore Pozzoni, Lazzati przystępuje do mediolańskiej organizacji skupiającej katolicką młodzież: Gioventù Italiana Azione Cattolica (Giac) gdzie od razu powierzona zostaje mu troska o studentów. To początek doświadczenia, które stając się coraz bardziej intensywne, z czasem będzie wymagało coraz większego zaangażowania. Na wiosnę 1934 r. mając już za sobą znaczne osiągnięcia, dwudziestopięcioletni Lazzati zostaje mianowany przez arcybiskupa Mediolanu, kard. Alfreda Ildefonsa Schustera przywódcą katolickiej młodzieży w całej diecezji. Dzięki tym obowiązkom Lazzati ma też okazję nawiązania synowskiej relacji z kardynałem. W grupie młodzieży Akcji Katolickiej, którą kieruje Lazzati duchowość i

Tymczasem sytuacja we Włoszech staje się coraz bardziej złożona. W drugiej połowie lat dwudziestych, po dojściu do władzy w 1922 r. Narodowej Partii Faszystowskiej zniesione zostają podstawowe swobody demokratyczne i kraj wkracza bezpowrotnie na drogę totalitaryzmu. Relacje z Kościołem są trudne, zwłaszcza w tym, co dotyczy ludzi młodych. Reżim zakłada bowiem swoją hegemonię wobec młodzieży, mając z tym jednak pewne trudności w obliczu siły ruchów i stowarzyszeń kościelnych, a przede wszystkim stowarzyszeń męskiej i żeńskiej młodzieży z Akcji Katolickiej. Bezpośrednio cenę zapłaci za to rozwiązany w 1928 r. ruch katolickiego skautingu. Na płaszczyźnie prawno-instytucjonalnej relacje pomiędzy państwem a Kościołem przez dziesięciolecia kształtowane na tle upadku Państwa papieskiego wobec utworzenia Królestwa Włoch (1859-1870) znajdują swe uregulowanie prawne mocą podpisanych 11 lutego 1929 r. Paktów Laterańskich. Nawet to porozumienie jednak nie jest w stanie zapobiec jeszcze w 1931 r.

Giuseppe Lazzati przychodzi na świat 22 czerwca 1909 r. w Mediolanie, jako syn Carlo Lazzatiego i Angeli Mezzanotte. Jest czwartym z ośmiorga rodzeństwa. Trzy dni po urodzeniu zostaje ochrzczony w mediolańskim kościele San Gottardo al Corso. Rodzina Lazzatich mieszka w skromnej dzielnicy Porta Ticinese, gdzie Carlo Lazzati ma sklep spożywczy. W 1915 r. Giuseppe rozpoczyna naukę w szkole podstawowej - Istituto Vittoria Colonna. To początek pierwszej wojny światowej która, powodując bezmiar zniszczeń, całą Europę okryje żałobą. Chłopak kończy szkołę podstawową w liguryjskim miasteczku Alassio niedaleko Genui, gdzie na kilka lat pzrenosi się z cała rodzina Lazzatich, i tam też rozpoczyna naukę w gimnazjum. Po powrocie do Mediolanu w 1920 r. kończy gimnazjum, a potem rozpoczyna naukę w liceum im. Cesare Beccaria. Sytuacja społeczna i polityczna we Włoszech staje się tymczasem coraz trudniejsza. Po zakończeniu wojny rośnie niezadowolenie, przede wszystkim wśród uboższych, ciężko do

Pragnąc szerzyć wiedzę o niektórych, najbardziej reprezentatywnych dla myśli chrześcijańskiej XX w. postaciach, postanowiliśmy wyjść z inicjatywą nowej serii wydawniczej, adresowanej przede wszystkim do czytelników młodych. Ukazujące się w ramach tej serii małe, zręczne tomiki nie pretendują do tego, by stanowić wyczerpujące opracowania monograficzne. Mają być raczej praktycznym kompendium wiedzy o danej postaci, zdolnym rozbudzić ciekawość i zachęcić do dalszego, głębszego poznania. Poszczególne tomy należące do serii zachowują stałą strukturę, wzbogacaną za każdym razem o nowe formy, w zależności od profilu duchowego prezentowanej postaci, której najważniejsze myśli przedstawiamy w formie syntetycznej notatki, wychodząc od kilku zasadniczych faktów biograficznych.  Giuseppe Lazzati jest przykładem postaci wiernego świeckiego, o którym pamięta każdy, kto tylko miał okazję się z nim zetknąć. Nieuchronny upływ czasu sprawia jednak, że może się zdarzyć, iż nawet w pamięci najb

Nadeszła pora, by zakończyć nasze rozważania, i w tym momencie posłużymy się kluczowymi słowami Pawła VI z adhortacji Evangelii nuntiandi (nr 70). Stanowiły one - wypada to otwarcie powiedzieć - myśl przewodnią i stały punkt odniesienia w tych refleksjach poświęconych obowiązkowi ewangelizacji. Dają bowiem najpełniejszą charakterystykę ideału apostolstwa, do którego osiągnięcia winni dążyć wszyscy katolicy świeccy, jeżeli chcą pozostać wierni temu, co określa ich jako chrześcijan i ludzi świeckich. „Ludzie świeccy, którzy ze względu na swój stan żyją w świecie i spełniają różne funkcje doczesne, winni wobec tego wykonywać swoisty rodzaj ewangelizacji. Ich pierwszorzędnym i bezpośrednim zadaniem nie jest zakładanie czy rozwój wspólnot kościelnych - bo to rola właściwa Pasterzom - ale pełne uaktywnienie wszystkich chrześcijańskich i ewangelicznych sił i mocy, ukrytych, ale już obecnych i czynnych w tym świecie. Polem właściwym dla ich ewangelizacyjnej aktywności jest szeroka i bardz

III. EWANGELIZACJA A ZAANGAŻOWANIE DOCZESNE CHRZEŚCIJAN ŚWIECKICH Po refleksji nad zaangażowaniem doczesnym świeckich, które jest konsekwencją ich specyficznego powołania, niniejsze rozważanie poświęcimy innemu obowiązkowi, jaki nakłada na nich owo powołanie: obowiązkowi ewangelizacji. Ważne jest, aby zadaniu ewangelizacji przyznać właściwe mu miejsce w perspektywie eklezjologicznej, która stanowi kanwę dotychczasowych rozważali na temat zaangażowania świeckich. Istotne jest też zrozumienie, w jakim sensie obydwa te zadania w sposób bezpośredni dotyczą wiernych świeckich, zważywszy, iż tak jedno, jak i drugie należy do tej sfery działalności, poprzez którą Kościół pragnie odpowiedzieć na własne powołanie i wypełniać swoją misję. Bowiem pomimo iż obydwa prowadzą do jednego celu - zbawienia świata - różnią się właściwościami i metodami, i w związku z tym nie należy ich mieszać. Ponadto rozpatrywanie zaangażowania doczesnego oraz obowiązku ewangelizacji u świeckich w perspektyw