Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Autorzy różni  Oświadczenie Rektora Uniwersytetu Katolickiego w Mediolanie, Francesco Anelli Uniwersytet Katolicki Najświętszego Serca z radością i wdzięcznością przyjął decyzję Papieża Franciszka upoważniającą Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu o uznaniu heroiczności cnót Giuseppe Lazzatiego. Nauczyciel wielu pokoleń studentów i pedagogów, Sługa Boży, umiał kierować naszą Szkołą Wyższą z subtelną inteligencją oraz wyczuciem humanisty i to w latach trudnych a zarazem owocnych. Jako Rektor każdego dnia dawał dowody swego zainteresowania i troski o człowieka oraz zaangażowania w pracę dla wspólnego dobra; postawa, którą już wcześniej prezentował w innych środowiskach i fazach swego życia, począwszy od swego zaangażowania w prace nad Konstytucją. Zarząd ACLI (Chrześcijańskie Stowarzyszenie Robotników Włoskich) Mediolańskiej Zarząd mediolańskiej ACLI ze wzruszeniem przyjął informację o podpisaniu przez Papieża Franciszka dekretu, w którym uznaje się,

Wujek Bepi był dla nas (siostrzeńców, siostrzenic, bratanków i bratanic), licznych członków wielkiej rodziny, osobą ważną w życiu i dorastaniu. Z uwagą śledził drogę życiową każdego z nas i zawsze był gotów przyjąć i wysłuchać, podpowiedzieć bądź wskazać kierunek. Jego rola była specjalna, ponieważ nie był bezpośrednio uwikłany w konflikt pokoleniowy między rodzicami a dziećmi, ale był w rodzinie, w miejscu, w którym kwitną uczucia. Giuseppe Lazzati, choć nie był żonaty, był bardzo rodzinny. Związany silnymi więzami ze swoim rodzeństwem, z którym zawsze się spotykał z najwyższą przyjemnością. Swoje uczucia okazywał, jednak wstrzemięźliwie. Cechą charakterystyczną rodziny Lazzatich była właśnie powściągliwość w okazywaniu uczuć. Bliskość i uczucie wyrażali za pomocą oszczędnych gestów, czułych uśmiechów, a przede wszystkim językiem używanym w kręgu rodzinnym, czyli dialektem mediolańskim. Dialekt kojarzył się z bezpośredniością i ciepłem rodzinnym i z dzieciństwem. Wujek Bepi kocha

Przewodniczący Generalny Do wszystkich Profesów i Aspirantów Najmilsi, Ojciec Święty Franciszek 5-lipca upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do promulgowania Dekretu o heroiczności cnót Giuseppe Lazzatiego. Jak słusznie powiedział Postulator, pierwsze godziny po usłyszeniu nowiny upłynęły pod znakiem radości i wzruszenia, podzielanych przez wiele osób i instytucji, dla których Giuseppe Lazzati uczynił tak dużo. Pragniemy podziękować tym, którzy przyczynili się do osiągnięcia tego celu poprzez osobiste zaangażowanie: w pierwszej kolejności myślimy tu o ogromnej pracy wykonanej przez Armanda Obertiego, a także o Piergiorgio Confalonierim, pamiętając zapał i upór, z którym przejąwszy pałeczkę zaangażował się w tę sprawę; i wreszcie o tych wszystkich, którzy pracowali dla Sprawy, ze szczególną wdzięcznością skierowaną ku tym, którzy włożyli ostatnio tak wiele troski w przygotowanie cennych uściśleń, żądanych przez teologów, które tak skutecznie uzupełniły Positi

W L’Osservatore Romano z 10 stycznia 2014 r. ukazał się artykuł, który w całości tutaj udostępniamy.  RAMIĘ W RAMIĘ Z INNYMI. GIUSEPPE LAZZATI I MISTYKA ŚWIECKOŚCI  Piergiorgio Confalonieri  Dekretem o heroiczności cnót ogłoszonym przez Papieża Franciszka, 5 lipca 2013 r. zamknął się ważny etap procesu kanonizacyjnego Giuseppe Lazzatiego. Przypomnijmy, że pierwszy etap, czyli diecezjalne dochodzenie, został otwarty w 1994 r. z powodu opinii o jego świętości.  6 listopada 2013 r. na rozpoczęciu roku akademickiego na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie, kardynał Angelo Scola podał to do publicznej wiadomości w Bazylice św. Ambrożego i stwierdził, że „brakuje jedynie cudu za jego wstawiennictwem, aby Giuseppe Lazzati mógł być ogłoszony Błogosławionym Kościoła katolickiego”.  Wydarzenie to odbiło się szerokim echem również w mediach, ponieważ pamięć o Giuseppe Lazzati (Mediolan 1909-1986) jest ciągle żywa z powodu jego aktywnej działalności na pol

Najdrożsi Bracia, gdy będziecie czytać te zdania, ja będę już na drugim brzegu. Dlatego też tym słowom powierzam moje odczucia, które chciałbym przekazać Wam wszystkim, myśląc o ostatniej godzinie, wyznaczonej mi przez Pana, którą przyjmę ulegle i bez zastrzeżeń. Kochajcie Jezusa Chrystusa - Króla, któremu poświęciliśmy nasze życie, a który jako pierwszy nas umiłował i dał siebie za nas. Miłujcie Go z całych sił, czynem, a nie słowem; bądźcie Jego naśladowcami w prawdziwym ubóstwie, w umiłowaniu celibatu i w owocnym posłuszeństwie; oddajcie się Jemu, by rozszerzać Jego Królestwo, oddajcie się bez miary, wedle nadprzyrodzonej cnoty roztropności i w sposób, który podpowie wam miłość do Niego, aż do ostatecznych konsekwencji, by użyć słów papieża Pawła VI. Kochajcie Kościół, tajemnicę zbawienia świata; tutaj zyskuje sens i wartość nasze powołanie, które jest szczególnym wyrazem tej tajemnicy. Kochajcie Kościół jak Waszą Matkę miłością, na którą składa się szacunek i poświęcenie,

Kardynał Angelo Scola, wspominając Giuseppe Lazzatiego w 28 rocznicę śmierci przypomniał jego postać i nauczanie w ramach rozważań zatytułowanych „Świętość świecka”. Spisaną relację z tego spotkania daje nam Annamaria Braccini, dziennikarka pisząca dla Incrocinews, w którym zamieściła opublikowany niżej tekst. Znaczenie takich określeń, jak „świecki charakter laikatu”, różnorodność w jedności, świadectwo dawane w Kościele każdy zgodnie z własnym charyzmatem, ale zawsze świadomi kontekstu historycznego, w którym się żyje i działa. To była myśl przewodnia pogłębionej i wielowarstwowej refleksji wygłoszonej przez kardynała Scola w dniu poświęconym pamięci Giuseppe Lazzatiego w 28 rocznicę śmierci. Obecni są krewni, postulator Confalonieri, niektórzy wykładowcy z Uniwersytetu Katolickiego ci, którzy go znali i jest ciągle żywy w ich pamięci. W siedzibie Ambrozjańskiej Akcji Katolickiej, po Mszy Świętej odprawionej przez księdza Giuseppe Grampa, Arcybiskup przybliża zagadnienie świętoś

„Grzech jednak, pobudzony przez przykazanie, wywołał we mnie wszelkiego rodzaju pożądliwość. Bez Prawa grzech jest martwy" (Rz 7,8). 1. Potomkowie Adama oprócz utraty łaski oraz darów preternaturalnych, z winy ojca stracili jeszcze wiele innych rzeczy. Rodzaj ludzki został poddany Szatanowi, któremu uległ Adam; stał się przedmiotem chorób, cierpienia, trudu pracy i śmierci; do tego dochodzi wiele upadków indywidualnych i społecznych, materialnych oraz moralnych. Błędy. Ludzki umysł nabrał niebywałej skłonności do błędów i różnej ciekawości; a prawda stała się dla niego czymś bardzo trudnym do odkrycia. Umysł skłonił się do ignorancji, braku refleksyjnego myślenia, niepamięci, trudności w rozumieniu, błądzenia, przesądów, perwersji i fałszywych systemów. W ten sposób rodzaj ludzki przed przyjściem Jezusa Chrystusa wpadł w pułapkę niewiarygodnych błędów odnoszących się do rozumienia Boga. kultu, duszy ludzkiej, podmiotu prawdziwego szczęścia, cnoty... Z jednej strony pojawi