Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

Pierwszy ordynariusz prałatury personalnej Opus Dei, bp Alvaro del Portillo (1914-1994) będzie błogosławionym. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła dziś - za zgodą papieża Franciszka - dekret o uznaniu cudu przypisywanego jego wstawiennictwu. Cud został uznany także w przypadku m. Speranzy (Nadziei) od Jezusa Alhamy Valery z Hiszpanii (1893-1983), założycielki Zgromadzenia Służebnic Miłości Miłosiernej. Ponadto Kongregacja uznała męczeństwo 43 osób zabitych z nienawiści do wiary podczas hiszpańskiej wojny domowej. Są to: ks. Josep Guardiet y Pujol (1879-1936), o. Maurizio Íñiguez de Heredia i 23 Towarzyszy z zakonu bonifratrów, zabici w 1936 i 1937 r., o. Fortunato Velasco Tobar i 13 Towarzyszy ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy, zabici w 1934 i 1936 r., s. María Asumpta González Trujillano i 2 Towarzyszki ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Matki Boskiego Pasterza, zabite w 1936 r. W przypadku tych osób dekrety Kongregacji otwierają drogę do beatyfikacji.

W sobotę 17 maja 2014 r. z okazji 28 rocznicy śmierci Giuseppe Lazzati w kościele św. Antoniego w Mediolanie została odprawiona Msza Święta, której przewodniczył ksiądz Giuseppe Grampa. Kardynał Angelo Scola, Arcybiskup Mediolanu poprowadził rozważania zatytułowane: „Droga świeckiej świętości” odnosząc się do drogich G. Lazzatiemu dokumentów Soboru Watykańskiego II, odczytując i komentując jego teksty, by następnie snuć refleksje na temat aktualnej sytuacji Kościoła powszechnego i tego mediolańskiego. Było to rozważanie pełne pasji i konkretów, dopełnione głosami z sali i odpowiedziami Kardynała. Składamy Kardynałowi serdeczne podziękowania za poświęcenie swojego czasu i cenne refleksje. Postulator w procesie beatyfikacyjnym Piergiorgio Confalonieri uczestniczył w kilku spotkaniach poświęconych postaci Giuseppe Lazzatiego. Dwa teksty przemówień zamieszczone zostały w tym numerze „Spotkań”. Zwracamy szczególną uwagę na tekst wygłoszony na spotkaniu zorganizowanym w Rzymie, 22 maja

W 28 rocznicę śmierci Giuseppe Lazzatiego, w sobotę 17 maja 2014 r., w  budynku Akcji Katolickiej (ul. S. Antonio 5, Mediolan) odbędzie się wykład upamiętniający wygłoszony przez Kardynała Angelo Scola.  Biskup Vicenzy podjął decyzję o nadaniu imienia Giuseppe Lazzatiego Sali reprezentacyjnej Pałacu Arcybiskupiego na placu Duomo 2 w Vicenzy. Do burmistrza zostanie skierowana prośba o nadanie jednej z ulic w Vicenzy imienia Lazzatiego. W: Spotkania nr 388, biuletyn instytutu, marzec 2014.

Na propozycję radnych Komisji Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w Mediolanie, Rada Miasta Mediolanu zatwierdziła nazwę parku: Giuseppe Lazzati-Humanista-Ojciec Konstytucji. Treść tablicy odnosi się do humanizmu Lazzatiego skoncentrowanego na pragnieniu prawdy i sprawiedliwości przeżywanych w wierze oraz do jego politycznej roli odegranej podczas Konstytuanty i Pierwszej kadencji Parlamentu w latach 1946-1953. Przypadek chciał, że park mieści się blisko Via Ippolito Nievo, gdzie mieszkał Lazzati i blisko kościoła Instytutu Leona XIII, gdzie każdego ranka udawał się na Mszę Świętą, a potem na przystanek tramwaju 19 (obecnie linia 27), którym jechał na Uniwersytet Katolicki, którego był rektorem przez 15 lat. W sobotę 22 czerwca o godzinie 10.30 odbyła się Msza Święta w kaplicy Instytutu Leona XII, a o godzinie 11.30 miała miejsce uroczystość, na której obecna była Ada Lucia De Cesaris - wiceburmistrz Mediolanu. W: Spotkania, biuletyn ISCR, czerwiec 2013, nr 385.

5 lipca 2013 r. Papież Franciszek ogłosił dekret o heroiczności cnót Giuseppe Lazzatiego. I teraz, jak to wyraził Kardynał Angelo Scola w dniu otwarcia Roku Akademickiego w bazylice św. Ambrożego w Mediolanie „brakuje tylko cudu otrzymanego za jego wstawiennictwem, aby Giuseppe Lazzati mógł był ogłoszony Błogosławionym”. Mamy, zatem nadzieję, że ten „świetlany świadek i niezrównany nauczyciel” – jak go określił na pogrzebie nieodżałowany Kardynał Martini – jak najszybciej będzie mógł być czczony przez wiernych jako błogosławiony. Dziękując za zaproszenie na tę konferencję, chciałem podzielić się moją wiedzą zaczerpniętą z materiałów z procesu kanonicznego oraz z licznych wspomnień osobistych, gdyż spotykałem się z Lazzatim przez wiele lat, zwłaszcza w ostatniej fazie jego życia. Miłość jako środek wychowawczy Giuseppe Lazzati posiadał szczególny talent pedagogiczny – można to zauważyć przeglądając świadectwa z procesu diecezjalnego – który w wydaniu Lazzatiego był czymś na

Tak Lazzati opisuje to, co się wydarzyło: „Rankiem 9 września 1943 r. jeden z oficerów zadawał pytanie oficerom zgromadzonym w koszarach Strzelców Alpejskich w Merano; każdemu osobno: czy wybierają wierność przysiędze złożonej Armii Królewskiej czy przyłączenie się do formacji faszystowskich. Drugi wybór pozwoliłby im na powrót do dom, a wybór pierwszej oznaczał deportację. „Tak” dla pierwszej opcji brzmiało jak krzyk wolności i po załadowaniu na ciężarówkę – żołnierze i podoficerzy maszerowali już poustawiani przez Niemców w kierunku Insbruku – rozpoczęła się deportacja, która od obozu do obozu trwała aż do powrotu do Merano 31 sierpnia 1945 r.”[1] Mamy tu więc do czynienia z przemyślanym wyborem, nie bezbolesnym, ale wolnym, którego ceną była długa droga krzyżowa przez obozy niemieckie na terenach okupowanych i w Niemczech, a jej koniec nastąpi dopiero po dwóch latach! Z pewnością było to wydarzenie nieprzewidziane w curriculum zawodowym tego nieprzeciętnego wykładowcy akade

Dekret o heroiczności cnót Giuseppe Lazzatiego zatwierdzony 5 lipca 2013 r. przez Papieża Franciszka, choć oczekiwany, więc wyczuwało się go w powietrzu, to jednak nas zaskoczył tak z powodu właściwego momentu, jak i ważnych wydarzeń towarzyszących, czyli publikacji Encykliki Lumen fidei i kanonizacji Jana XXIII oraz Jana Pawła II. Jeśli chodzi o proces, jest to decydujący krok w stronę beatyfikacji, która mogłaby być przyspieszona za sprawą cudu. Jest to powód, dla którego wszyscy jesteśmy gorąco zachęcani do modlitwy oraz do zaproponowania osobom znajdującym się w potrzebie, żeby zwróciły się z prośbą o wstawiennictwo do zmarłego w opinii świętości Giuseppe Lazzatiego. Bez wątpienia wydarzenie to należy uważać za wielki dar uczyniony przez Pana: Kościołowi, Instytutowi i każdemu z nas. Kościołowi – „Kanonizując niektórych wiernych, to znaczy ogłaszając w sposób uroczysty, że ci wierni praktykowali heroiczne cnoty i żyli w wierności łasce Bożej, Kościół uznaje moc Ducha święt