Sługa Boży Józef Lazzati (1909-1986)

...historia miłości Chrystusa to historia niejasnej odpowiedzi człowieka na miłość Boga, który powołał człowieka do życia i przeznaczając go do domu i do służby miłości. Ale rozważmy ową historię miłości, patrząc na to, co - pomimo mizernej odpowiedzi ze strony człowieka - Bóg dla niego uczynił. Najlepiej będzie w tym celu spróbować rozwinąć myśl zawartą w IV Modlitwie Eucharystycznej, będącej przepiękną syntezą historii owej miłości. Kilka dni temu przypominaliśmy pierwszą część tej modlitwy. Teraz do niej wrócimy, zaczynając od miejsca, gdzie skończyliśmy naszą refleksję.  A gdy człowiek przez nieposłuszeństwo utracił Twoją przyjaźń, nie pozostawiłeś go pod władzą śmierci. W miłosierdziu swoim pospieszyłeś z pomocą wszystkim ludziom, aby Ciebie szukali i znaleźli. Wielokrotnie zawierałeś przymierze z ludźmi i pouczałeś ich przez Proroków, aby oczekiwali zbawienia. Ojcze święty, tak umiłowałeś świat, że gdy nadeszła pełnia czasów, zesłałeś nam swojego Jednorodzonego Syna, aby nas

Mąż stanu i człowiek Kościoła Wyznacznikami jego drogi stały się włoska Konstytucja i Sobór Watykański II. Nie można zrozumieć Giuseppe Lazzatiego bez nawiązania do owych dwóch wydarzeń, które określał, jako odrębne ale komplementarne. Jego życie upłynęło bowiem właśnie między tymi dwoma biegunami. A było to życie pełne pasji, choć nie wolne od cierpień, jak w przypadku proroków, których współczesność odrzuca, chociaż ich potrzebuje. Wizja świata Lazzatiego dojrzewała na długiej drodze. Tym dłuższej, jeśli wziąć pod uwagę, że wyznawane przez niego ideały wiary i odpowiedzialnej postawy obywatelskiej mają swoje korzenie w chrześcijańskiej starożytności. Wśród jego młodzieńczych notatek znajdujemy słowa: nie ma, być może, lepszego sposobu na to, by być naprawdę nowoczesnym, jak wrócić do starożytności. I to właśnie w helleńsko-chrześcijańskiej Aleksandrii w Egipcie Lazzati odkrywa komplementarność różnic, leżącą u podstaw świeckości. Do polityki w tamtych czasach uciekali się ró

W tym roku przypada stulecie urodzin (Mediolan, czerwiec 1909) Giuseppe [Józefa] Lazzati’ego założyciela Instytutu Świeckiego Chrystusa Króla. Liczne są we Włoszech inicjatywy mające na celu przypomnienie jego osoby: wspomnienia, spotkania i konferencje na różnych szczeblach. Ogólnie mówiąc, Profesor w ponad 25 lat od swej śmierci nadal jest osobą, o której się mówi. Najbardziej zadziwiające jest dla mnie, spośród różnych okoliczności, w których uczestniczyłem jako postulator sprawy beatyfikacyjnej, zainteresowanie młodzieży, która widzi w nim, oprócz znaczącej funkcji świeckiego uczestnika Soboru, także wiarygodnego świadka podstawowych wartości w dążeniu do budowania poprawnego współżycia w społeczności państwowej, tak bardzo upragnionego w dzisiejszej pogmatwanej sytuacji społecznej. W budowaniu “miasta - państwa ludzkiego = città dell’uomo”, na miarę człowieka, w którym każdy mógłby w sposób wolny wyrażać samego siebie z zachowaniem wzajemnego szacunku i z uwzględnieniem dobra wsp

Sto lat temu urodził się Giuseppe Lazzati Wzór wolnego i świadomego człowieka  Abitare la città. Sulle orme di Giuseppe Lazzati (Milano, Nava Press, 2009, str.109) to tytuł opracowania Federazione Universitaria Cattolica Italiana (Fuci - katolicką federację studentów włoskich) zawierającego dokumentację seminarium, które odbyło się w Mediolanie od 30 października do 1 listopada 2008 r. Poniżej publikujemy obszerne fragmenty jednego z wystąpień.  Giuseppe Lazzati urodził się w Mediolanie 22 czerwca 1909 r. jako czwarty syn Carlo i Angeli Mezzanotte, którzy później dali mu jeszcze czworo rodzeństwa. Byli typową rodziną mediolańskiej kupieckiej burżuazji: średniozamożni, przekonani o bogactwie, jakie stanowi liczne potomstwo, prowadzili sklep z artykułami spożywczymi. Lazzati spędził dzieciństwo w Mediolanie. W latach 1915 - 1918, kiedy ojciec jego walczył na froncie, uczęszczał do prywatnej szkoły im. Vittoria Colonna, a później od 1920 r. do liceum im. Cesare Beccaria. W 1927

Uroczystości 100 rocznicy urodzin Giuseppe Lazzatiego święto Wspólnoty Polskiej (Krzysztof Łaszuk)  6 czerwca 2009 nasza wspólnota pielgrzymowała do Dęblina, miejsca internowania naszego Ojca Założyciela. W sobotni poranek rozpogodziło się, pojazd już czekał nas przed Domem Formacyjnym Salezjanów / tam mamy dni skupienia/. Przystrojeni okolicznościowymi plakatami z wizerunkiem Giuseppe Lazzatiego /autorstwa Krzysztofa/ i z dobrym humorem ruszyliśmy w drogę. Po ok. 2 godzinnej jeździe dotarliśmy na miejsce. Przed bramą Twierdzy / obecnie znajduję się tam Jednostka Wojska Polskiego/ już czekał na nas przewodnik. Wrażenie robiły wielka ceglana brama wjazdowa i ciąg murów obronnych. Twierdza Dęblin /Iwangorod/ powstała w połowie XIX wieku. Budowniczy twierdzy Iwan Paskiewicz – feldmarszałek rosyjski z ramienia Cara Rosji Mikołaja I objął dowództwo armii rosyjskiej i został namiestnikiem Królestwa Polskiego. W Polsce wprowadził terror i ucisk narodu, był bezwzględnym rusyfika

Giuseppe (Józef) Lazzati urodził się w Mediolanie 22 czerwca 1909 r. Rodzice jego byli mediolańczykami. Ojciec pochodził z rodziny o przeszłości niepodległościowej. Rodzina Lazzatich była zamożna, posiadała sklep z różnymi gatunkami serów. Giuseppe od dziecka "był dobrze zorganizowany i metodyczny, dokładny w planowaniu swojego dnia i głęboko religijny. W szkole spisywał się bardzo dobrze. Świetnie zdał maturę klasyczną, tłumacząc z greckiego nie na włoski, ale bezpośrednio na łacinę, co było wówczas zastrzeżone tylko dla najlepszych. (...) Słuchał z przyjemnością muzyki i sam nauczył się grać na fortepianie". W 1918 roku jego rodzina przeprowadziła się do Alassio w Ligurii, by już w 1920 r. powrócić do Mediolanu, gdzie Giuseppe ukończył liceum. W tym czasie ważnym do odnotowania faktem jest jego przystąpienie do Stowarzyszenie Świętego Stanisława Kostki - miejsca spotkań i formacji młodzieży, które później zasłuży się bardzo społeczeństwu i Kościołowi. Już wtedy uja

W Mediolanie w sobotę, 18 maja miało miejsce upamiętnienie 27 rocznicy śmierci Giuseppe Lazzatiego. Odprawiono Mszę Świętą w kościele S. Carlo al Corso w Mediolanie, której przewodniczył ksiądz Giuseppe Grampa. Odbyła się też prelekcja teologa kanadyjskiego Gilles Routhier na temat: "Recepcja Soboru Watykańskiego II 50 lat później". W: Spotkania, biuletyn ISCR, czerwiec 2013, nr 385.